Ika-10 ng Disyembre sa taong 2011
(Dahil alam kong hindi mo ito mababasa)
Paumanhin sapagkat wala akong litrato ng lunar eclipse na nangyari kagabi pero nais ko lang ibahagi sa inyo (at para matandaan ko ang gabing ito ng pang-matagalan) ang mga naganap kagabi.
Inimbita ako ng isang kaibigang lalake, pangalanang nalang nating M, noong huling Miyerkules para manood ng Lunar Eclipse para sa Sabado. Di niya lang alam na may gusto ako sa kanya at siyempre naman kinilig ako dahil tinanong niya ako. Dahil napakawalang kwenta akong tao at tanga ako pagdating sa pag-ibig, tinanong ko kung may sasama pang iba. Sabi naman niya, “Oo, ikaw at ako. Pero pwede nating isama si B.” (Si B ay isa pa naming matalik na kaibigan na babae)
Sa loob-loob ko *facepalm* kasi sayang ang oportunidad para makasama siya na kaming dalawa lang pero dahil talagang matalik kaming tatlong magkakaibigan talagang inabangan ko ang Sabado.
Ito ang pinakaunang beses na gumising ako para hintayin ang Lunar Eclipse. Nagplano kaming magkita ng alas-11 ng gabi para pumunta sa isang bubongan kung saan pwede naming masilayan ng tahimik yung buwan. Malamig ngayon sa Beppu dahil tag-lamig na. Siguro umabot ng 2-4 degrees celsius kagabi, tapos may hangin pa. Dahil taga-Pinas ako at hindi pa naman ako nasasanay sa ganoong klaseng tag-lamig, nagiginaw pa ako.
Pumunta ako sa bahay ni M ng mga alas-10 y medya para isauli yung kaniyang libro na hiniram ko at para makipagkita sa kanya ng mas-maaga. Nagdala ako ng sachet para sa sopas at mga cookies para sa aming tatlo. Pagdating ko naging masaya naman ang engkwentro tulad ng dati at nagluluto siya ng tsokolate eh para sa aming tatlo. Ilang beses na rin akong nakapunta sa bahay niya at nakita ko yung piano na naka-on. Tinugtog ko ang ilang nota lang ng kanta sa Amelie na paborito ko, ang Comptine d’un Autre Ete: L’apres-midi. Siya ang ka-isa isang kanta na pinagpaguran kong matutunan noong 16 anyos pa lang ako. Di talaga ako marunong tumugtog ng piano pero sa tatlong nota na tinugtog niya nakilala niya ang kanta. Tinanong niya kung alam ko ang kanta, at sabi ko na yun yung paborito ko pero di ako marunong tumugtog na magkasabay ang kanan at kaliwang kamay. Magaling kasi si M tumugtog ng piano kaya’t mahiyain akong tugtugin ang kanta. Lumapit siya sa piano at sinimula niyang tugtugin ng perpekto mula simula hanggang dulo. Napanganga ako ng di-oras. Di ko talagang inasahang alam niya ang buong kanta na iyon.
Dahil oras na para umalis, binigyan niya ako ng kanyang sumbrerong pang-lamig at ang kanyang napakalaking mittens dahil daw baka malamigan ako. So umalis kaming dalawa para makipagkita kay B. Noong nakita namin si B ay nagsipunta kami sa isang bubungan na alam ni M. Di namin alam kung saan ito at dahil ayaw niyang sabihin kung paano niyang nadiskubre ang bubungan na ito, biniro namin na ayaw naming makulong.
Pumunta kami sa isang bubungan sa isang malapit lang na bubungan sa lugar namin na isang hotel at kahit mababa lang siya, tahimik siya at pwede kaming mag-ingay na walang magagalit. Masaya talaga kaming tatlo na magkakasama dahil tatlo kaming magkakatrabaho. Matuturing ko na silang pamilya at talagang komportable ako sa kanila na tawa lang ako ng tawa o biro ng biro. Dahil iba’t iba kami ng pinanggalingang lugar, sa Ingles kaming naguusap at dahil nasa Japan kami, masaya talagang makasama ang mga taong magaling mag-Ingles.
Nagkwentuhan kami tatlo ng mga bagay-bagay tulad ng: paano nadiskubre ni M ang bubong, paano niya nalaman ang tungkol sa Lunar Eclipse, bakit ang hilig niya sa buwan. Nagusap rin kami tungkol sa: mga party para sa buwan na iyon na inimbita kami at kung saan di kami makakapunta, mga party kung saan nalalasing nalang lahat ng mga tao, nagusap rin kami tunkol sa ika-24 ng Disyembre dahil tinatawag siyang Couple’s Day sa Japan at dahil tinanong ni M kung kailan iyon, biniro namin na baka may balak siyang imbitahin na tao.
Masaya kami sa bubungan na iyon at naging napakaganda ng pag-pula ng buwan. Uminom ng tsokolate eh, kumain ng cookies at humiga kami sa bubungan na iyon. Noong naramdaman namin na baka panahon na para umalis (mga ala-una na ata) nagsibaba kami para bumalik sa lugar ni M.
Sa lugar ni M ay uminit ako ng tubig para sa sopas naming tatlo at naging masaya kaming lahat kasi nasa mainit-init na kami na lugar. Nagsimula si M na tugtugin ang kanyang mga sariling katha na kanta sa piano. Paborito ko ang mga kanta ni M dahil may kulungkutan at pag-asa (ika nga ni B) na nilalaman doon. Marami pa siyang tinugtog at umupo lang kami para makinig. Biglang napunta ang usapan sa pagkanta at dahil hindi pa namin narinig ang isa’t isa na kumanta ito ay naging pinakaunang beses na nangyari iyon. Mga alas-dos na ata iyon at sinubukan kong kantahin ang Someone Like You ni Adele. Matagal na akong di nakakakanta sa isang pampublikong lugar at dahil medyo kabado, di ko maharap si M. Dahil komportable ako sa kanila naging maganda naman ang pagkanta ko, sa paningin ko. Sabi ni M na di daw niya inasahan na ganun ako kumanta.
Inudyok namin si B na kumanta dahil siya ang nagsimula ng usapan tungkol sa pag-kanta pero dahil mahiyain siya sabi ko na baka kinakailangan kong kumanta muli para magwarm-up muna siya. Kumanta ako ng Chasing Pavements ni Adele muli (dahil tagahanga ako ni Adele) at naging okay lang rin iyon. Acapella lahat dahil di alam ni M tugtugin ang kanta niya. Masaya, tahimik at payapa ang paligid namin at komportable kaming lahat. Pag may isang taong kumakanta o tumutugtog, ang dalawa ay tumatahimik para makinig. Dahil handa na si B kumanta ay kumanta siya ng Smile ni Charlie Chaplin. Maganda ang boses ni B at kahit kabado siya may magandang tunog sa kanyang boses na may kalidad ng pagiging “vulnerable”.
Kumanta pa siya ng mga ibang kanta mula sa Script at sinubukan namin kantahin sabay-sabay ang 1234 ni Feist. Nasa tabi kami ng piano kasami si M noong panahong iyon dahil sinubukan niyang kapain ang kanta. Kinanta ko rin ng kaunti ang Excuses ng Morning Breakers. Biglang sinabi ko na noong minsan ay puro Cat Power nalang ang pinapakinggan ko at dahil di nila kilala si Cat Power ay kinanto ko ang paborito kong Sea of Love. Ramdam na ramdam ko ang kanta. Halo ng pagod at kasiyahan at tsokolate ata yung pagkanta kong iyon. Sabi ni M na punong-puno daw ng pagmamahal daw ang kwarto niya sa panahong iyon.
Tumugtog pa si M ng mga iba’t ibang kanta at umabot kami sa dulo ng panahong iyon. Mga alas-tres ng umaga ata iyon kaya’t nagpasalamat kami kay M para sa lahat ng kanyang ginawa para sa amin at para sa napakagandang ideya at imbitasyon para manood ng Lunar eclipse. Nagsialis na kaming dalawa ni B.
Akala ko tapos na ang masayang gabing iyon ngunit noong nasa baba na kami ng gusali ni M, biglang tinanong ni B sa akin kung gusto ko si M. Hindi pa namin talagang napagusapan dalawa ang mga nararamdaman ko para kay M at masaya ako dahil tinanong niya ako. Sinagot ko siya kaagad at sinabi na Oo, gusto ko si M. Gusto ko talaga siya pero di ko alam kung anong gagawin ko sa kagustuhan kong iyon. Nagusap pa kami ng mas matagal habang naglalakad papunta sa malapit na 24oras na mga tindahan at nag-ikot ikot kami sa malalapit na lugar. Ikinuwento ko kung bakit ko nagustuhan si M at kung ano yung mga kinakatakutan ko na mangyari. Sinabi ko rin sa kanya na masaya lang akong maging kaibigan si M pero siyempre inaasahan ko sanang maging mas-malalim pa doon.
Sinabi ko rin ang mga nasaganap na mga bagay-bagay na naguguluhan ako. Di ko alam kung magkaibigan lang kami ni M o may gusto siya sa akin o kung linoloko ko lang sarili ko. Imbitasyon ni M na manood ng Lunar Eclipse. Imbitasyon rin ni M na pumunta kaming dalawa sa isang templo para manood ng pagsikat ng araw sa ika-una ng Enero (na kaarawan ko). Akala ko kasi na biro lang ni M iyon pero noong binanggit niya muli ang imbitasyong iyon ay nalaman kong seryoso siya doon.
Marami rin akong natuklasan na di ka-asam-asam. Tulad ng pagimbita niya kay B para uminom ng kape sa pinuntahan nilang cafe. Tulad ng pagimbita niya kay B para pumunta sa isang konsyerto ilang araw bago yung mismong event. Ako’y inimbita ni M noong araw na iyon mismo.
Di ako komportable na pinapagisipan palagi ang mga ginagawa o di-ginawa ng isang tao kaya’t sinusubukan ko talagang huwag pagisipan ang mga nangyari. Kailangan ko lang isipin kung ano ako para sa kanya at kung anong pwede kong gawin para malaman niya na gusto ko siya.
May isa ring di ka-asam-asam na nangyari noong nasa bubong kami ni B. Biglang tinanong ni B sa aming dalawa kung anong balak namin sa Bagong Taon at nanahimik lang kami ni M. Di ko alam kung anong iniisip ni M noong panahong iyon pero dahil alam naming dalawa tungkol sa napagusapang pagpunta sa templo, di ko alam kung anong iniisip niya. Di ko alam kung anong sasabihin kay B sapagkat ayokong isama siya sa Bagong Taon dahil ang alam ko talaga, dalawa lang kaming pupunta. Dahil sa pagbiro at matagal na pananahimik na di mapakali si B, sinabi namin kay B yung plano naming dalawa na magpunta ng templo. Wala kaming binanggit na dapat siyang sumama pero iniwan lang namin doon.
Sabi ko kay B na ang dami dami ko nang ginagawa para ipaalam kay M na gusto ko siya ngunit di niya ata maintindihan iyon. Di ko rin alam kung kaibigan lang ako o isang taong gusto niya. Litong-lito ako pero hindi pa naman ako nawawalan ng pag-asa. Gusto ko talaga si M at tanga ako pag-dating sa pagibig. “Klutz”, ika-nga. Kumbaga, parang akong tangang aso na dapat turuan kung saan bawal umihi. GANOON AKO KA-TANGA.
Nagusap kami ng matagal-tagal ni B at dahil alas-kwatro na iyon, nagpaalam na kami sa isa’t isa. Sabi ni B na basta lang sabihin ko ay bigla siyang magpapaalam sa mga pinagusapang lakad para magkaroon kaming dalawa ng panahon na magkasama.
At iyon ang mga naganap kagabi at kaninang umaga. Di ko talaga ata kayang malimutan ang mga masaya’t kalito-litong mga nasiganap.
